Voorgerecht

Na de langste nacht van deze tour (dwz 5 uur slaap) waren we er klaar voor: met de bus naar Ningbo voor ons allerlaatste concert in China. Het was het een korte reis van 1,5 uur. Zelfs bus 1 was deze keer wat drukker. Voor degenen die het niet weten: de bussen zijn ingedeeld op buddygroepen, waarbij bus 1 was toebedeeld aan de schijnbaar rustigere mensen. Aangekomen in Ningbo leek het net Spanje; de thermostaat gaf 20 graden aan, een heerlijke temperatuur om de stad te verkennen. Maar eerst lunch. Eindelijk een keer met patat want daar waren we erg aan toe.

Na de incheck in het superluxe hotel (een douche van 3 bij 4 meter!) was het tijd om de stad te verkennen. Normaal gezien zouden we allemaal een dutje doen, maar deze keer hadden we energie voor 10. Tot onze verrassing hadden ze in deze stad een soort mini-China-Town met allerlei kleine winkeltjes. Daar kon je spe-sjaals krijgen en ook de allernieuwste `Ree-Ben’, horloges, nóg meer kleding en verschillende snuisterijen. En Koffie! Echt ouderwetsch lekkere koffie zoals in Nederland ook te krijgen is. Hoewel ik vind dat je de cultuur moet opsnuiven, ben je na vele dagen wel een keer toe aan ‘Normaal’.

Hoofdgerecht

Om 15.30 reden we weer met de bus van het hotel naar het theater. Bij vertrek moest de bus nog een beetje uitkijken omdat een hotelgenoot zijn nieuwste Roll-Royce direct naast de bus had gezet. Het zegt denk ik genoeg over de kwaliteit van de hotels.

In China is alles groot, groter, grootst. Dat gold in ieder geval voor het laatste theater van onze tour en begon al met de banner voor dit gebouw. Die was zoveel meter bij zoveel meter en ze hadden gemeend mij daar 2x op te moeten zetten. Op de foto’s die op de Vocal Dating-facebook te zien zijn, kun je mezelf met mezelf zien. Ook de zaal was megagroot, het leek net Carré. Het Chinese management gaf me weer een kamer die zo groot was als de kleedkamer van alle orkest-mannen bij elkaar. Als ik dit zou weigeren, zou dit een belediging zijn naar de Chinese gebruiken toe. Je zult begrijpen dat ik het dus in grote dankbaarheid aannam 😉 Qua geluid was het een uitdagende zaal, omdat deze niet berekend is op de muziek die we kwamen brengen. Echter hadden we een fantastische geluidsman mee; Antoine (waarvan ik in mijn hoofd had gehaald dattie vanaf dat moment Antonie heette), die alles in no time weer in orde had.

Met weemoed begonnen we aan het concert, wetende dat elke noot de laatste was die we op dat moment samen in China zouden spelen. Je ziet, aan het einde van zo’n tour word je wat emotioneel. We speelden als nooit tevoren, daarbij geholpen door een enorm enthousiast publiek. Het is in dit land heel makkelijk te zien of het publiek geniet van een nummer. Zoja, dan gaan alle mobieltjes en tablets namelijk omhoog om het geheel te filmen. Er werd ook meegezongen en geklapt, en dit keer hebben we zelfs ‘bravo!’ gehoord. David (management) was ook enthousiast en liet het publiek ‘Ik hou van jou’ roepen. Dat ging ze goed af. Het was fantastisch!

Het nagerecht

Na het concert was er ruimte voor ontlading en konden ook de vocals eindelijk los bij de after party. Helaas is China niet van de kroegjes, en waren we gedoemd te eindigen in een KTV: een karaokebar. Dit fenomeen kennen wij niet echt in Nederland, dus voor de thuisblijvers een klein kijkje in de keuken van dit Chinese erfgoed. Men neme een lange gang, 20 huiskamers variërend in grootte, per ruimte 4 televisies, meerdere microfoons (al dan niet werkend) en heel veel foute liedjes. En niet te vergeten veel drank. Heel veel drank. Dan nu de Nederlandse toevoeging: te veel mensen in een ruimte, en nog veel meer drank want wij kunnen daar wèl tegen.

Over de rest van de avond kan ik alleen maar zeggen: ‘What happens in China, stays in China’ 😉

En nu ik toch deze blog schrijf, wil ik Arjan, Caroline en Renier ook hier ontzettend bedanken voor al hun werk. Naast het zingen, hebben zij er voor gezorgd dat alles in goede banen is geleid en tot in de kleinste puntjes was afgewerkt. Ik heb daar enorm respect voor. Zij weten wat ontzorgen is. Ook het orkest en de vocals wil ik bedanken. Uiteraard voor hun muzikale inzet maar meer nog voor de flexibiliteit, fantastische sfeer en de eenheid van (en in) de groep. Wo ai ni!

Foto: travel4two.nl

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search