Vanuit de bus naar Shanghai.

Na het gewone, Chinese ontbijt en een vrij korte busrit komen we aan in Ningbo. Omdat we vrij vroeg zijn hebben we bijna drie uur de tijd om te lunchen en te ontspannen. Sommigen onder ons maken een vreugdesprongetje bij de aanblik van friet en kipnuggets, anderen genieten van de traditionele Chinese keuken. Om drie uur vertrekken we richting het theater. Onze eerste indruk is dat het een leuk, gezellig, Chinees theater is; niet heel groot, maar wel knus. Hier en daar is het backstage misschien iets té vintage, laten we zeggen dat de plaatselijke Gamma wel wat spullen zou kunnen leveren. Zo krijgen we de grootste theaters met soms een verrassing erbij, zoals wat ongedierte met lange staarten. Even leek het erop dat er niet voor iedereen draadloze microfoons beschikbaar waren, maar gelukkig werden er nog wat gevonden in een achterkamertje. Voor de soundcheck moesten deze nog wel even in elkaar gesoldeerd worden; gelukkig hadden we een handige Chinese technicus.

Elke middag hebben we ongeveer hetzelfde ritueel: Antoine voegt zich bij de Chinese technici en onderzoekt de apparatuur die we deze avond kunnen gebruiken; Jaap kijkt naar de schermen en computers voor de visuals; Carine zoekt het beste licht en een goede tafel voor de make-up; de band pakt instrumenten uit en installeert zich op het podium; Caroline en Arjan regelen alles met de Chinezen; de vocal group organiseert de kleedkamer, zorgt dat er backstage een plek is voor de kledingwissels tijdens de show, legt alle kleding klaar, zingt in en gaat in de visagie. Het loopt allemaal vrij gesmeerd inmiddels, bij de vijfde show die we in China doen. Gelukkig is er elke keer nog wel een nieuwe uitdaging waar we mee om moeten gaan, zo zat er een microfoon los, zaten led-schermen met IKEA-kettingen vast en had Timo twee versterkers, waarvan er één het niet deed, en één voor de helft. We voelen ons echter goed, de sfeer zit er in en we hebben zin om te knallen vanavond. De show zit steeds meer in onze vingers, voeten en stemmen, dus we kunnen steeds meer letten op details en op het plezier maken met elkaar en het publiek.

De show is nog nooit zo goed gegaan als vanavond. De energie is top, er worden bijna geen fouten gemaakt en het publiek (800 man volgens David) reageert enthousiast. Er zijn veel schattige kindjes die in de gangpaden staan te dansen en meeklappen, oudjes swingen hun stoelen uit. Ook Jaap en Antoine hebben veel plezier achter in de zaal en ze klappen enthousiast mee. De naam van onze eerste outfit, Vintage Fierce, lijkt het allemaal precies te beschrijven; een krachtig en energiek optreden in een klassiek jasje. Zoals gebruikelijk gaan we na de show weer op de foto met fans, memorabel deze keer is vooral een oude man (over de 70/80) die heel lang aan het proberen is het lenskapje van zijn camera te halen, en daarna klaar is voor een hele fotoserie met ons. Wij vinden hem zo leuk dat wij ook op onze camera’s foto’s van hem met ons willen, en dus volgt er nog een serie. Speciaal voor ons haalt hij een paar keer zijn hand door zijn haar zodat het op zijn best zit. Als we ons net aan het omkleden zijn, worden we snel uit de kleedkamers gehaald voor wel een heel bijzonder moment: Charles mag zijn handtekening zetten op de concertvleugel van het theater!

We gaan terug naar het hotel waar we dineren. We zijn al zo goed in het eten met stokjes dat we er zelfs frietjes mee kunnen eten; de challenge voor de volgende dag is het pellen van een ei met stokjes. Zoals altijd wordt de maaltijd afgesloten met fruit. Deze keer is er niet alleen watermeloen, maar ook dragonfruit en suikerriet. De hagelslagaward van de vorige dag wordt uitgereikt aan Eline, even zonder hagelslag omdat de pakjes boven in een koffer liggen, maar met een overgebleven gebakje. We worden verzocht om het niet te laat te maken vanavond, want morgen gaan we naar een van de grootste en mooiste concertzalen van China: het Shanghai Oriental Art Centre!

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search