Time to say Zài Jiàn!

Nu alle grote strijkinstrumenten ingeleverd zijn, de koffers stevig aangedrukt en men voor het laatst heeft kunnen laten zien of men ’s ochtends (ook) een heldhaftige alleseter is of zwicht voor de wafels-met-maple-syrup (ja, vanochtend hadden we wafels-in-hartjesvorm-met-maple-syrup!) is het dan tijd om de laatste dingetjes van de Shanghai-bucketlist af te werken. Het betrof dan zowel de bucketlist van David & Lee alsook de persoonlijke. Wat het eerste betreft: we hebben groepsgewijs tijdens een bezoekje aan een zijdemuseum in een rupsencocon, eh… notendop kunnen zien hoe een zijden dekbed geweven wordt en kregen vier mensen te horen dat hun poging een zijden propje gelijkmatig los te trekken niet slecht was voor beginners. En daarna volgen de verkooppraatjes en de kennismaking met de giftshop. Hierover kan ik verder natuurlijk niks kwijt, want wie weet zijn er wel lezers die cadeautjes krijgen die hier gekocht zijn. Al is de kans ook groot dat je dierbare een iets minder zijdezacht maar tien keer zo goedkoop alternatiefje van een bepaald item heeft gekocht op een marktje in de oude stad.
Nummer 2 van de groepsgewijze “must dos” was een theemuseum. Wat mij betreft was onze activiteit bijna net zo leuk als een wijnproeverij. Nee, misschien wel leuker want er waren van kleur verschietende padden en pi pi boys bij. En een magische bloem. En pu-erh afslank thee. En hele lieve inimini theekopjes. Ja, was leuk.

En toen waren er nog een paar uurtjes. Het laatste moment om in een van de zeldzame vrije keuze(stress) momenten je over te geven aan een verrassend dumpling-met-alcohol-arme-bier menu of toch toe te geven aan de comfort van het bekende in een vreselijke walgelijke afschuwelijke maar toch zo fijne geglobaliseerde keten. Het laatste moment ook om voor we de bus naar het vliegtuig pakten dat leuke souvenir wat vijf anderen ook al gekocht hebben en jij toch ook jouw versie van wilde te kopen, dan ook echt aan te schaffen, fotootjes te nemen van leuke tempeltjes en elkaar nog maar eens een extra compliment of wat (al dan niet welgemeende) positiviteit mee te geven, nu het nog kan.

Eenmaal begonnen met de vliegreis, is niet alleen de tijd van het eindeloze wachten, sjouwen, scannen en communicatieverwarring met douanebeambten aangebroken, maar ook die van het eerste echte afscheid van de groepsleden. De Beijinggroep scheidt zich af van de Düsseldorfgroep. Straks de Doetinchemgroep van de Utrechtgroep en dan…. Dan gaan we er maar vanuit dat dit zeker niet de laatste keer is dat we met elkaar gelachen, elkaars haar gevlochten en vooral samen gemusiceerd hebben!

Foto: travel4two.nl

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search