The sky is the limit

Gisteren gingen we ’s ochtends met de trein van Hefei naar Nanjing, wat betekende dat we lekker konden uitslapen tot wel 7.00 uur; een luxe die niet vanzelfsprekend is voor ons tourende artiesten. Het treinreizen gaat ons ook steeds makkelijker af, vergeleken met de eerste keer toen het toch nog best spannend was dat we maar twee minuten hadden om in te stappen en twee om uit te stappen. Maar nu staan we met onze rug recht, niet bang om voordringende Chinezen te blokkeren en droppen we alles binnen 30 seconden in de trein.

Er was ons nog weinig bekend over het optreden in Nanjing, behalve dat het een middagvoorstelling was en dat het niet in een theater plaatsvond. Kennelijk was ook voor de buschauffeur niet alles duidelijk, aangezien er toch nog wat omkeren en routevragen voor nodig waren om op de juiste locatie te komen. Eenmaal aangekomen werd duidelijk dat het een partijgebouw was van de Chinese overheid en dat het publiek zou bestaan uit personeel en hun gezinnen. De zaal waar we zouden gaan spelen leek op een ruimte waar persconferenties worden gehouden en de kleedkamer was een vergaderzaal. Maar er was een podium en er was geluid, en meer hebben wij niet nodig om nog een laatste te gekke show neer te zetten. In hetzelfde gebouw gingen we ook lunchen en daar zagen we David en Lee, onze Chinese managers, weer! Het was leuk om hen weer te zien tijdens deze laatste show, voordat we afscheid zouden nemen.

De show zelf was anders om te doen dan de voorgaande shows. Toen we opkwamen, bleek dat de zaal minder vol zat dan we hadden gehoopt (ongeveer 100 man). Maar dat was voor ons niet meer dan een mooie uitdaging. Wat ook anders was, was de reactie na de show. Na de voorgaande shows waren de mannen toch wel gewend om bestormd te worden door Chinese meisjes die met hen op de foto wilden. Maar omdat dit publiek voornamelijk mannelijk was, waren het dit keer de vrouwen met wie iedereen op de foto wilde. De band heeft nog nooit zo snel kunnen beginnen met het opruimen van het podium. Maar heel erg vonden we het niet; des te sneller konden we gaan eten. Na dagenlang de Chinese keuken te hebben ontdekt (op een paar uitzonderingen na), werden we nu verrast door een vertrouwde, dikke, ongezonde Big Mac met friet en een cola om het mee weg te spoelen. Hoewel wij deze week allemaal wel liefhebber zijn geworden van het Chinese eten, was dit Westerse uitstapje toch iets wat we allemaal erg konden waarderen. Daarna was het omkleden en naar de bus. Achteraf gezien was deze show niet echt het knallende einde van de tour als het gaat om ‘grootsheid’. Dat was toch de show de avond ervoor met alle studenten. Maar deze middagshow was wel de perfecte kers op de taart en een te gekke kans om nog één keer te shinen als Vocal Dating.

Tegen het eind van de middag gingen we met de bus op weg naar het treinstation. Daar was het dan toch tijd om afscheid te nemen van David en Lee en hen te bedanken voor alles wat ze in deze te gekke week voor ons hebben betekend. We stapten op de trein richting Shanghai naar het hotel waar we de eerste vier dagen hadden verbleven. Ergens voelde het toch als thuiskomen. Maar voor die gevoelens was niet veel tijd, want eenmaal in het hotel was het koffers dumpen op de kamer en vijf taxi’s bestellen om deze reis af te sluiten op een onvergetelijke manier waar we al de hele reis naar uitkeken: karaoke!

Het bleek lastiger dan gedacht om een karaokebar te vinden. We hadden een adres gekregen, maar daar was geen bar te bekennen. Dus moesten we zelf op zoek. Om een heel, heel lang verhaal kort te maken; na twee uur, om 0.00 uur, waren we allemaal bij een karaokebar die ongeveer een kwartiertje van ons hotel vandaan was. Maar voor ons was de avond nog maar net begonnen. Toen we binnenkwamen, bleek dat de term ‘karaokebar’ een understatement was. Het gebouw had meerdere verdiepingen en was glamoureuzer dan de meeste hotels waar we verbleven hebben. We kregen onze eigen ruimte met banken, barkrukken, tv-schermen en drie microfoons op standje ‘gehoorschade’. De meest foute guilty pleasures kwamen langs en zo lang het bier maar bleef komen, bleven wij onze muzikale talenten te schande zetten. Verdere details zijn óf niet meer terug te halen óf lichtelijk verdrongen. ‘What happens in karaokebars, stays in karaokebars’…

Die avond hebben we ook afscheid genomen van Jorien, die nog in China rond gaat reizen. Daarom zou zij de volgende dag al weg zou zijn voordat wij uit onze karaokecoma zouden ontwaken.

Nu zitten we op het vliegveld van Shanghai, met het bekende vermoeide reisgevoel van aan de ene kant alle happy memories die altijd een glimlach op je gezicht zullen toveren en aan de andere kant de harde realiteit dat het toch echt allemaal voorbij is. Bij iedereen overheerst de gedachte dat dit zo’n onvergetelijke ervaring is die we nooit zullen vergeten. Niet alleen het feit dat we met een te gekke groep aan de andere kant van de wereld zitten, maar vooral dat wij als zangers en muzikanten de kans hebben gekregen om een inkijkje te krijgen in wat voor iedere artiest toch de grote droom is. Minder dan een jaar geleden kenden de meesten elkaar nog niet eens en nu hebben we als een echte wereldgroep door het Verre Oosten getourd. The sky is the limit.

‘Kijk niet naar de hemel, maar haal hem naar je toe.’

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search