Sterrenstatus met de daarbij behorende gevallen-ster-momentjes

Vanuit de bus naar Zhoushan.

Nadat we alle accessoires van het hotel hadden uitgepakt, onderzocht en betaald konden we vertrekken in noordwestelijke richting. Pogingen om kleding netjes opgehangen in de bus te vervoeren werden in de kiem gesmoord toen de uit het hotel meegesmokkelde klerenhangers werden opgehaald bij de bus. Nadat de in alle onschuld gestolen goederen weer naar de rechtmatige eigenaar waren overgebracht, kon de reis beginnen.

In de bus werd geslapen, werden songs geoefend en heldhaftige geneeskundige / kunstzinnig therapeutische verhalen gedeeld. Het is leuk om te zien dat iedereen zulke verschillende dagelijkse werkzaamheden heeft. De bus is het geschikte moment om elkaar eens wat dieper door te vragen over deze bijzondere passies en interesses.

Aangekomen in Huzhou (spreek uit als ‘Goedzo’) werden we overweldigd met een door de broer van David (de directeur van het vervoersbedrijf van de stad) aangeboden lunch. Het was niet zomaar een lunch. Het was een waar Chinees ritueel met krab, prachtig opgemaakte schalen, Chinees porselein, en een chique inrichting met Chinese barokke stoelen. De bediening hield ons haarscherp in de gaten en was echt ‘be’-dienend. Dit immens grote hotel bestaat uit zestien verdiepingen die elk zo stijlvol en met zorg zijn ingericht dat het toch heel warm aanvoelt.

Tussen de middag hadden we een uurtje rust. Ieder deed wat voor zich, zo gingen Marjolein en Nienke de stad verkennen. Huzhou doet in eerste instantie aan als een Westerse stad, maar wanneer je de hoek om gaat, kom je in een totaal andere wereld terecht. De typische rode lampionnen sieren de typisch Chinese houten panelen in de tuinen waar de oudere Chinese bevolking in alle rust thee zit te drinken; een oud gebruik in dit land. Bijzonder om het contrast te merken tussen de commercieel met billboard en harde muziek uitgeruste hoofdstraten en de typisch Chinese kleine straten die erachter liggen. Ook de enorme, Franse supermaché-achtige supermarkt is een bezienswaardigheid: stapels groentes en fruit die wij nog nooit hebben gezien, gecombineerd met grote potten vol ingemaakte producten en tal van andere onbekende spullen.

Per bus vertrokken we weer naar het theater, waar we helemaal impressed waren bij het gigantische theater dat anderhalf keer zo groot is als Carré. Het is leuk om te merken dat het opbouwen bijna als vanzelf gaat: iedereen weet wat zijn taak is en vervult deze goed. We waren blij met de goede geluidsinstallatie en de hand helds (geen microfoontjes meer die met een veiligheidsspeld vast moesten worden gemaakt, zoals gisteren). Carine begint in een speciale visagieruimte de koor- en bandleden te voorzien van de dagelijks terugkerende theatermake-up en een lekker rustmomentje. Indrukwekkend om te zien hoe de theatercrew (twintig man) backstage helemaal in de houding stond voor de briefing. Ze creëerden binnen een mum van tijd een mooie kleedruimte backstage voor ons, voor onze kledingwissels tijdens de show.

 

De voorstelling was weergaloos. De show werd met zelfvertrouwen, stralend en voor een prachtig volle zaal (800 man publiek) gegeven. Het publiek bestond voor een deel uit studenten en docenten van het Chinese conservatorium. Alles ging goed, behalve dat het zwarte jurkje van Marjolein per ongeluk opensprong en er vervolgens een compleet blote rug ten tonele werd gebracht. Gelukkig was het alleen zichtbaar voor de band die achter haar stond.

Bij de song ‘Marry You’ lopen Caroline en Aranka het publiek in en de Chinezen lopen bij deze woorden direct heel rood aan. Jaap is zonder op het podium te komen al erg populair. Zou het door zijn blonde haardos en zijn lengte komen (1.95m ☺)? Daniël is met een minder lange lengte (1.75m) zeker niet minder populair; Chinese meisjes rennen na de show altijd als eerste naar hem toe om met hem op de foto te gaan, en vliegen hem soms zelfs om de hals. Hij heeft ook wel wat weg van Justin Bieber…
De dames mogen dan minder vaak voor de camera worden getrokken, ze kregen van een paar fans wel allemaal een mooi make-uptasje. Onze sterrenstatus stijgt dus met de dag!

Na het concert stond er in het theaterrestaurant dit keer een Europees diner voor ons klaar. Een avondje zonder rijst en stokjes dus, en met kip-champignonsoep, spaghetti, steak en fruit met mayonaise! Natuurlijk sloten we de dag in stijl af. We dronken een borrel of twee in de lounge van het hotel op heerlijke Chesterfield-stoelen. Redelijk op tijd naar bed, want morgen moeten we zes uur in de bus zitten (ook dat hoort bij het sterrenbestaan), om het publiek in het volgende theater weer te mogen verwelkomen! Tot morgen!

 

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search