Hoog in de lucht ergens boven Azië. 

Vol goede moed en gezonde spanning vertrokken wij vanuit Ningbo naar het grootste theater in één van de grootste steden ter wereld om het laatste concert van onze tour te geven: wij mochten gaan optreden in het ‘Shanghai Oriental Art Center’; hét concertgebouw van Shanghai, waar de beste Chinese en internationale orkesten en solisten mogen spelen. Dit optreden zou het hoogtepunt worden van onze concerttour; er werd door David en Lee, onze Chinese managers, veel over gepraat gedurende de hele week en ons was duidelijk dat dit het enige optreden was waar zij zenuwachtig voor waren. In de bus werd onze verteld dat hier optreden het hoogst haalbare is voor een muzikant en dat we dit groots op ons CV moeten vermelden.

Langzaam naderden wij de wereldstad Shanghai. De wegen veranderden van enkele banen in asfaltvlaktes met auto’s zover het oog reikte. Zij liepen op, onder en over elkaar – tot soms 6 verdiepingen – waardoor we soms enkele tientallen meters in cirkels zo groot als voetbalstadions omhoog moesten klimmen om de gigantische betonnen viaducten en bruggen te bestijgen. Intussen reden wij te midden van de laagbouw van Shanghai (waarin elk gebouw gemiddeld slechts 39 verdiepingen telde). Enkele kwartieren later kwamen er gelukkig wat hoogtemeters bij en strekten wij onze nekken zover we konden om te kijken voor een glimp van wat we zo naar hadden uitgekeken. De bus kapseisde bijna toen het gehele gezelschap zich plotseling naar een kant begaf: de skyline van Shanghai doemde op uit de mist. De snelweg liep onverstoorbaar door het midden van de stad op 20 meter hoogte, zich weinig aantrekkend van de tientallen miljoenen Chinezen die zich op lager niveau een weg door de stad baanden.

Aan het begin van de dag waren er zorgen ontstaan over de gekneusde voet van Aranka, waardoor we eerst naar het ziekenhuis reden om in de Chinese drukte een röntgenfoto te laten maken. David wendde al zijn politieke en diplomatieke invloed aan om dit binnen een half uur voor elkaar te krijgen; hetgeen enige scheve gezichten opleverde bij Chinezen die al enkele dagen in de wachtkamer zaten, maar de naam van ‘Vocal Group Holland’ deed de Chinezen bleek wegtrekken waardoor we na een uurtje (goed nieuws: niks gebroken) bij het Shanghai Oriental Art Center aankwamen.

Naast blije verbazing kregen we ook enigszins de kriebels toen we de concertzaal zagen. Een fantastisch mooie en grote zaal met ruimte voor het publiek voor, achter, links en rechts van het podium. Er was plek voor 1998 man in de zaal. Bij aankomst kregen we een VIP-pas die het mogelijk maakte om overal vrij rond te lopen zonder er door één van de 96 security guards aangehouden te worden. De soundcheck zorgde voor een spannende noot. De akoestiek van de zaal was zeer geschikt voor klassieke concerten zonder uitversterking, maar een dergelijke galm was voor ons repertoire wat minder geschikt waardoor de muziek in eerste instantie onbedoeld een extra dimensie kreeg: de microfoons begonnen rond te zingen. Het deed ons even het ergste vrezen, maar met behulp van onze geniale geluidsman was alles enkele minuten voor het optreden uiteindelijk geregeld.

De spanning vooraf was bij iedereen voelbaar: wij waren erop voorbereid dat we hier een kritischer publiek zouden treffen dan bij de eerdere optredens. Dat werd versterkt doordat het grootste deel van het publiek in Audi’s en Porsche’s aan kwam rijden. Daarnaast het besef om in het grootste concertgebouw van één van de grootste steden ter wereld te staan: de flesjes water waren niet aan te slepen om onze hoofden koel te houden. Maar vanaf de eerste noot wisten we de duizendkoppige Chinese bourgoise om onze vingers te winden. Wij stegen naar muzikale hoogtes. Er werd gejoeld en geapplaudisseerd na ieder nummer, ondanks dat een koelbloedige omroeper van tevoren geventileerd had dat zulks tussen de ‘movements’ niet gewenst was. Vooral het publiek op de linkervleugel was zeer enthousiast en gewillig. Zij klommen nog net niet het podium op en lieten ons uitgebreid weten hoe leuk ze ons vonden. Menig Chinees sloeg zijn handen voor zijn ogen als wij hem slechts aankeken. Er moest echter wat meer energie gestoken worden in de rechterkant van de zaal, waarvan wij vermoedden dat de er Chinese advocaten en diplomaten zaten die niet zo goed wisten wat ze met onze swingende ritmes aanmoesten.

Na het optreden waren er veel verschillende gevoelens. De kick, de tranen van het laatste concert denkend aan de lange weg naar dit uiteindelijke hoogtepunt: het ‘once in a lifetime’-effect sloeg in. Lachend, brullend, jankend, huilend, knuffelend en springend bevonden wij ons het volgende kwartier op deze fantastische plek op aarde. Van het vervolg rest in onze herinnering slechts een waas die eindigt met een biertje op de 35ste verdieping van ons hotel met uitzicht op de eerder zo uitvoerig beschreven skyline, terwijl wij langzaam aan onze sterrenstatus beginnen te wennen. Shanghai, Wo Ai Ni!

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search