Over bruggen en gapende gaten

Vanuit de bus naar Ningbo.

Sjonge jonge, 6 uur ’s ochtends opstaan is wel heel vroeg! Maar vandaag hebben we een lange rit voor de boeg en moeten we om 7 uur aan het ontbijt zitten, dus we schikken ons in ons lot. Van grote troost is het westerse ontbijt dat geserveerd wordt. Er is zelfs fruit en een enkeling krijgt het voor elkaar om koffie zonder suiker en melk te bestellen. Dat brengt weer een glimlach op alle vermoeide gezichten.

Nadat Charles (chef-koffers-inladen) even tetris heeft gespeeld met de bagage, kunnen we vertrekken. De lange busreis is een prima mogelijkheid om even wat slaap in te halen en de meesten van ons doen dat ook met succes. Gelukkig heeft het Chinese management bedacht dat er elke 1,5 uur een sanitaire (rook)pauze wordt ingelast. Wel heel prettig om gewoon je watertje te kunnen drinken, zonder de angst om straks achterin de bus op een emmer te moeten plassen. Om half 11 worden degenen die slapen gewekt met de mededeling dat we alvast gaan lunchen. Straks gaan we namelijk een gebied in waarin het moeilijker wordt om een restaurant te vinden waar wij westerlingen iets eetbaars kunnen vinden. Dus om half elf stappen wij vrolijk binnen in ons favoriete restaurant: de McDonalds! Het is natuurlijk wat aan de vroege kant voor friet en een Big Mac, maar sommigen van ons waren zeer happy met deze afwisseling. De echte avontuurlijke eters onder ons waren natuurlijk teleurgesteld dat ze zich niet konden laven aan dumplings en niet nader definieerbaar vlees.

De bus brengt ons naar Zhoushan, een stad op een eiland, waar we alleen kunnen komen over een kilometers lange brug. De afsluitdijk is er niks bij. Het is een bijzonder tafereel, alsof je rijdt in niemandsland met rondom ons alleen water en smog.

Het theater is op loopafstand van het hotel. Bij het theater wacht er een bijzondere gast op ons: de vader van Daniël is even uit Hong Kong overgevlogen om naar onze show te komen kijken. Wat een eer! Het is een leuke verrassing dat onze poster op billboard formaat op het theater prijkt, daar hebben we nog even een mooie fotosessie voor gemaakt. Als we het theater binnen komen, inspecteren wij natuurlijk alle apparatuur en faciliteiten. De piano die er staat, is overdreven honky-tonk vals. Charles pakt er zelf maar even een tang bij om de meest zwevende tonen bij te stellen. Ja, hij is van alle markten thuis, onze Charles! We zijn in ons nopjes met de zenders die aanwezig zijn, en gelukkig ook goede monitors. Het prachtige LCD-scherm achter het podium wekt de nieuwsgierigheid van Marjolein, Eline en Aranka. Verblind door hun enthousiasme lopen ze steeds dichter naar het scherm om het te bekijken. Daarbij verliezen ze even uit het oog dat aan het einde van het trappetje een gapend gat is. Marjolein is Eline en Aranka ineens kwijt. Verdwenen in het gapende gat. Oeps. Eline komt er met weinig kleerscheuren vanaf, Aranka had al een verzwikte enkel en is nu officieel onze koningin brokkenpiloot.

Onze show gisteren trok niet zo heel veel publiek, er zat ongeveer 50 man publiek in de zaal. Maar wij hadden een hele goede chemie samen en heel veel lol! Daar konden wat geluidstechnische problemen en een grote hoestbui tijdens Gabriella’s Sång gelukkig geen afbreuk aan doen. Tijdens de show waren twee Chinese jongens midden vooraan duidelijk onze grootste fans. Na afloop volgde dus een uitgebreide fotosessie met ons en deze twee jongens.

Nadat we weer lekker ons buikje vol hebben gegeten in een Chinees restaurant (dat speciaal voor ons 2 uur langer is open gebleven), gaan we terug naar het hotel. We zijn wel toe aan een lekker koud biertje, dus ontmoeten we elkaar in de hotelbar. Communiceren met het Chinese personeel is natuurlijk lastig. Maar deze jongens zijn zeer inventief en gebruiken hun mobiele telefoon om vragen aan ons te vertalen. Willen wij misschien gebruik maken van een privéruimte? Welja, dat lijkt ons wel gezellig. We krijgen bier in een emmer ijs, want die rare westerlingen willen hun bier graag koud drinken. In de hotelbar staat een mooie witte vleugel. Charles kan zich natuurlijk niet inhouden en gaat helemaal los op zijn nieuwe vriendje. Al snel voegen wij ons bij hem en ontstaat er geheel spontaan een optreden met zang en dans, waar het hotelpersoneel van smult. Wij laten een aantal nummers uit onze show de revue passeren en het Chinese jongens en meisjes staan ons met zijn allen op hun mobieltjes te filmen. Na afloop willen ze natuurlijk graag met ons op de foto. Ach joh, daar zijn we nu wel aan gewend.

Moe maar voldaan rolden wij daarna allemaal ons bedje in. We zijn al op de helft van onze shows. Wauw, dat gaat snel, laten we niet vergeten te genieten van de laatste dagen!

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search