De trein nemen in China is een hele belevenis. Het station is een halve luchthaven; je moet eerst door een poortje heen met je ticket, en je bagage en jijzelf moeten door een scanner. Dan moet je wachten in een soort vertrekhal met rijen stoelen en wordt omgeroepen wanneer je door weer een poortje mag gaan om naar het perron te kunnen. Daar sta je in rijen te wachten bij het goede coupénummer op het perron en moet je binnen twee minuten met al je bagage, en met alle reizigers, in de trein komen als die komt aanrijden. Eenmaal binnen is het erg comfortabel; er zijn ruime plekken, je stoel kan naar achteren en kan zelfs gedraaid worden zodat je niet achter elkaar zit maar in groepjes van vier. Er hangen overal tv’s en het is een erg stabiele en geruisloze rit. Het is wel weer haasten om met z’n allen tegelijk binnen een minuut met alle bagage uit te stappen, maar wij vonden het een erg prettige manier van reizen!

 

We zijn aangekomen in Yingkou, volgens onze tolk een ‘kleine’ stad in het noordoosten van China: het heeft slechts 2,5 miljoen inwoners. De stad is heel weids opgezet; veel wolkenkrabbers maar wel met veel ruimte ertussen. Het is nog vrij dor overal, de winter is net afgelopen en ze doen hier niet erg aan groenvoorzieningen. Ons hotel is prachtig en superluxe; enorme kamers waar je hele theeceremonies kunt houden en een geweldige regendouche in de badkamer. We lunchen weer heerlijk met z’n twintigen aan één grote ronde tafel, met deze keer meer visgerechten. Na de lunch gaan sommigen de stad ontdekken, anderen doen een dutje of gaan vast in de visagie. In de bus naar het theater worden we vast voorbereid dat het wat improviseren wordt vanmiddag, omdat nog niet alle techniek en instrumenten aanwezig zijn. Gelukkig weten onze Chinese vrienden overal van alles vandaan te toveren, zelfs een kinderdrumstel voor Daniël.

Na het diner in het hotel is het tijd om ons om te kleden en de laatste voorbereidingen te doen in het theater voor de show. We spetteren op het bijna-witte-met-zwarte-schoensporen podium, met de mintgroene achtergordijnen en kijken naar de vele Chinezen die in roodroze stoelen zitten op een donkerrood tapijt. We kunnen elke Chinees persoonlijk aankijken, zo licht is het in de zaal, waardoor we extra goed ons publiek kunnen inpakken. Zoals elke keer is ook nu ‘Big Spender’ een groot succes, waarbij vier dames het publiek ingaan om voor een willekeurig slachtoffer op de eerste rij een hele act op te voeren. De zes overgebleven vocalisten en de band voelen zich ietwat achtergesteld, maar het publiek smult ervan.

 

Onze fans vertrekken niet voordat ze met ons op de foto zijn gegaan; hele families met oma’s, opa’s, volwassenen en kinderen trekken ons mee, omhelzen ons en duwen baby’s in onze armen. Gwen heeft deze keer wel heel bijzondere aandacht van een bepaald manspersoon. Zij zit in de zaal om foto’s te maken (iets wat haar de dag ervoor onder andere nog de hagelslag-award had opgeleverd; de award om positieve inbreng te belonen), maar wordt wat afgeleid door de Chinees die naast haar zit. Hij is meer gefocust op het versieren van haar dan op onze show.

Na afloop genieten we in de bus na met brood, worst en bananen. Door menigeen wordt de dag afgesloten in de massagesalon naast het hotel. Peter en Daniël zijn helaas te lang bezig met pinnen met onze tolk, waardoor hun langgekoesterde wens om een echte Chinese massage te ondergaan niet in vervulling kan gaan. Maar met de heerlijk zachte bedden kan iedereen zich ontspannen.

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search