Nanjing – A night to remember

Na een korte – maar erg gezellige en vooral leerzame – nacht in de hotellobby vervolgden wij na een goed ontbijt onze tocht naar Nanjing, de oude hoofdstad van China. Onze aanwezigheid was niet onopgemerkt gebleven, want wij hadden onze eerste vermaning binnen. Het hotelpersoneel had kennelijk een ander idee van gezelligheid.

Vanuit Huzhou, wat je uit moet spreken als ‘Goedzo’ – een naam die mij heel erg positief in de oren klinkt – vervolgden wij onze reis naar Nanjing. Onderweg kwamen wij in de eerste file terecht. Naar blijkt, moest de politie van Nanjing haar gezag even doen gelden. De weg was afgesloten door ‘dichte mist’. Maar, zoals deze reis wel duidelijk is geworden, is het verschil tussen smog of mist maar erg klein.

In Nanjing stond het belangrijkste concert van de reis gepland. Op uitnodiging van de provincie zouden wij hier spelen voor een grote zaal die gevuld zou zijn met een leger aan VIP’s. En belangrijker nog: we zouden op de staatstelevisie komen. So the stakes were high… 

In Nanjing werden wij ontvangen door de plaatselijke Minister van Cultuur, die ons een lunch aanbood. De belangrijkste les die wij hier hebben geleerd is dat Nanjing-eend, wat misschien ook wel logisch klinkt, niet hetzelfde is als Pekingeend. Tja, als oude hoofdstad moet je toch iets hebben om je te kunnen onderscheiden van de huidige hoofdstad…

Nanjing was tevens de eerste oude stad die wij bezochten, en voor velen was dit de eerste aanraking met soms wel erg bizarre aspecten van de Chinese cultuur. Zo was de ‘rijdende vissenkom’ – een oude man op een bakfiets met een batterij aan aquaria met goudvissen op zijn fiets – onderwerp van gesprek.

In het hotel werd nog eens pijnlijk duidelijk dat in de grotere Chinese steden zich een kleine milieuramp aan het voltrekken was. Na dagen van mooi droog weer en weinig wind was de stad gehuld in een laag van mayonaise-dikke smog, die een bijzondere filter vormde voor het invallende zonlicht.

Na inachtneming van enige rust vertrokken we om half vier lichtelijk gespannen naar ‘The People’s Great Hall’, dat praktisch naast het megalomane ‘Bureau voor Tabakszaken’ – je moet er maar opkomen – gelegen was. China’s recente communistische verleden heeft ertoe geleid dat futiliteiten als deze zijn ondergebracht in aparte ministeries. Dit zijn dan ook nog eens vaak de meest prominente gebouwen van een stad.

Waar het Chinese management ons al vaker had verrast met ‘twists and turns’ in de programmering van onze concerten, kwamen wij ook nu weer terecht in een waar mediaspektakel met ‘spectaculaire’ visuals en close-ups van de individuele orkestleden. Hierin was de ‘fake smile’, waarin wij onderhand al behoorlijk geoefend waren, onontbeerlijk. Duidelijk was dat deze avond voor velen tot kaakkrampen en overbelaste kaakspieren zou leiden.

Na een spetterend optreden met een mijns inziens enthousiast publiek van zo’n 3.500 man, wachtte ons een warm onthaal in het naastgelegen hotel waar ons, door dezelfde Minister van Cultuur, temidden van Chinese kunstenaars, traditionele muzikanten met veel te korte rokjes en pin-ups, een diner werd aangeboden. Enigszins gekunsteld, doch welgemeend (dit gold ook voor de inrichting van de zaal met gouden plafonds en gigantische kroonluchters), werden wij in aanraking gebracht met de Chinese cultuur. Eten was er eigenlijk niet bij, want zowat iedere Chinees wilde met ons op de foto.

Velen, waaronder ikzelf, waren enigszins verrast toen het feestje een uur voor de eindstreep – de jaarwisseling – was afgelopen. Het inleiden van het Westerse nieuwe jaar heeft in China kennelijk niet dezelfde betekenis als bij ons. Als daad van stil verzet werd door een aantal orkestleden de dranktafel geplunderd om de avond, die stond voor culturele uitwisseling en wederzijds begrip, op een Hollandse wijze af te sluiten.

Terug in het hotel was de laatste formaliteit, waaraan iedereen moest geloven, na een lange en vermoeiende dag, de jaarwisseling zelf. Maar waar kun je in China terecht, aangezien ons gezellige samenzijn van gisteren al bijna werd veroordeeld als een misdaad tegen de nachtrust. De lobby van het hotel was dus geen optie, dat vond het hotelpersoneel geheel volgens verwachting ook, dus werden wij verwezen naar de 3e verdieping, waar een karaoke-bar was.

Hier kwamen wij terecht in een etablissement dat nog het meeste leek op een amusementshal uitgebreid met rooms of guilty (lees: filthypleasure. Nadat wij het met de ‘matrone’ eens weren geworden over de prijs en de hoeveelheid drank, konden wij opgehokt met 56 mensen terecht op zo’n 16 vierkante meter om tien voor twaalf het nieuwe jaar gaan inluiden.

Nadat iedereen in de ruimte was gepositioneerd, konden wij als haringen in een vat de laatste seconden van 2015 wegtellen. Na deze count-down barstte het feest los, met een lach en een traan. DJ Ruben zorgde voor een continue stream van b-hits uit de jaren ’80 en ’90. Op banken en stoelen werd tot halfdrie uitbundig gefeest en gedanst.

Foto: travel4two.nl

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search