Hysterie in Hefei

Ons leven hier bestaat – na de sightseeingdagen in Shanghai – uit slapen, eten, reizen, slapen, eten, reizen, soundchecken, eten, optreden, slapen. Deze vrijdag begon voor ons met een wake-up call om vijf uur ’s ochtends, zodat we op tijd naar het vliegveld van Dalian konden, vanwaar we naar Hefei zouden vliegen. In Hefei, de stad met het hoogste smoggehalte van de steden die wij deze tour bezoeken, werden we opgewacht door een nieuwe reisleidster: Lucky. Lucky us, want ze vond ons erg aardig en giechelde constant terwijl ze ons een onbeduidend verhaal vertelde over twee Bekende Hefei’ers. Gelukkig werd ze gemaand ons met rust te laten omdat we bij moesten komen van onze vlucht, waarna we ons vermaakten met de karaoke-tv in de bus. Rond half elf arriveerden we bij ons hotel met enorme lobby (inclusief prachtige vleugel) en konden we even bijkomen of een rondje lopen in het nabijgelegen park – de mist c.q. smog loste langzaamaan op, dus menigeen kon genieten van de zon in het park. Tijdens de lunch in de scheve eetzaal werden we verwend met niet geheel goudgele frites en ondefinieerbare poten van waarschijnlijk een kip.

 

Ons optreden vandaag vond plaats op de campus van de Technische Universiteit. Er bleek een zaal te zijn waar een kleine 2000 mensen in konden, wat vrij overweldigend was. Bij aankomst was het universiteitskoor aan het repeteren, zij zouden tijdens onze voorstelling een ABBA-medley zingen en ons komen versterken tijdens ons laatste nummer, Song and Smile. Tijdens onze soundcheck vielen de Chinese studentes direct in katzwijm toen Arjan Wo he niinzette en er werden constant foto’s van ons gemaakt (wat we inmiddels gewend zijn).

Toen alles gecheckt was, was het dinner-time. Sommigen hoopten nog op een studentenhap in de refter (spaghetti!), maar uiteraard stond er weer Chinees op het menu. We kregen een privékamer, waar via een doorgeefluik het eten werd opgediend. Caroline’s droom werd werkelijkheid toen er wannabe-pannenkoeken werden geserveerd, die we konden vullen met van alles en nog wat. Zelfs gehaktballen verschenen ten tafel (al halen ze het niet bij de gehaktballen van oma Zomer natuurlijk).

Gevoed en verkwikt en uiteraard voor de afwas ongeschikt (niemand mist dit deze dagen) liepen we terug naar de campus. De ereplek voor onze mascottes, de panda’s van Mayke en Defne, werd nog even geperfectioneerd en gitarist Ruben kreeg een metamorfose waardoor na afloop nog meer Chinese meisjes met hem op de foto wilden.

 

We werden geïntroduceerd door twee zenuwachtige Chinese presentatoren in galakledij, waarna we onder daverend applaus het podium op kwamen. De zaal bleek compleet vol te zitten en zelfs langs de randen stonden nog mensen opeengepakt. Mo li hua werd enthousiast ontvangen en was volgens een Chinees in het publiek in bijna perfect Chinees gezongen. Dat het geluid het af en toe liet afweten deerde onze fans niet en de show was een daverend succes. De zaal ging compleet los toen Caroline tijdens Wo he ni bij iemand op schoot ging zitten en tijdens Fly me to the moon ballonnen uitdeelde. De band pakte het publiek volledig in tijdens I wish, met hun hoe-zet-ik-sexy-een-zonnebril-op-act, waarbij ook Ruben weer mee kon spelen op een mooie vleugel. Normaal kan dat niet omdat in onze Chinese show geen pauze zit en er anders geen omkleedmoment meer is, maar nu kon dit tijdens het Chinese ABBA-intermezzo. De Chinezen konden onze kledingwissels overigens erg waarderen, te horen aan het joelende publiek als we weer in een nieuwe outfit op het podium verschenen.

Bij onze toegift Song and Smile kwam het universiteitskoor bij ons op het podium om mee te zingen én te dansen. Na afloop maakten we een groepsfoto, waarbij de hele zaal naar voren kwam om ons te fotograferen – het voelde als een soort persconferentie met een hele grote groep fotografen voor ons. Daarna was het uiteraard tijd voor de individuele fotomomentjes en werden we met talloze studenten, maar ook weer met schattige kleine kinderen op de foto gezet. Menigeen werd gevraagd om mail- en Facebookgegevens uit te wisselen en Peter ontving later op de avond al zijn eerste fanmail. In het publiek bleken niet alleen Chinezen te zitten, maar ook een Nederlandse uitwisselingsstudent van de TU Twente, die met ons mee ging naar het hotel voor de afterparty in Café Brabant in kamer 309. Hij had gehoord dat er een Nederlandse jazzgroep op zou komen treden en had een stel vijftigjarige mannen verwacht, en was dus erg verrast toen hij ons op het podium zag verschijnen. Hij had overigens geen kaartje voor de show kunnen bemachtigen, maar begon gewoon in het Nederlands te praten. Hierdoor dacht men dat hij bij ons hoorde en kon hij zo naar binnen.

Tijdens de afterparty klonken niet alleen Brabantse hits, maar we bereidden ons ook alvast voor op onze karaokeavond, met toppers van The Spice Girls en Hanson. Moe maar voldaan keerde iedereen naar zijn of haar eigen hotelkamer terug (al bleek dat voor Peter ingewikkeld, aangezien hij na het douchen nog even richting Café Brabant liep en daarbij de deur achter zich dicht gooide (met de sleutel nog binnen), wat resulteerde in een tocht naar de receptie met slechts een handdoek om zijn middel).
De volgende ochtend zou de wake-up call om 7 uur klinken, waarna we vervolgens met de hogesnelheidstrein naar Nanjing zouden reizen voor ons aller-aller-allerlaatste optreden…

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search