Vanuit de bus naar Huzhou.

Vandaag was de eerste dag met ons ‘normale’ ritme: ’s ochtends ontbijten in het eerste hotel, dan met de bus naar de volgende stad, inchecken in het hotel aldaar, lunchen en naar het theater. Dit is pas echt on tour zijn. We raken al aardig gewend aan het ritme en het Chinese eten, alhoewel de meesten bij het ontbijt toch vaak veilig voor toast en gebakken ei gaan. Na het ontbijt nemen we wat aanpassingen door waardoor onze show beter geschikt is voor het Chinese publiek. Zo blijkt wit de kleur van rouw te zijn, waardoor onze laatste outfit wordt aangepast; moet de band meer entertainen; moet de make-up heftiger en wordt hier en daar een nieuwe stemverdeling toegepast. Even wennen voor iedereen, maar hierdoor gaat het Chinese publiek hopelijk nóg enthousiaster reageren op ons optreden.

Na onze meeting stappen we de bus in richting Shaoxing. Het weer is prachtig, richting de 30 graden, het zonnetje schijnt. Onderweg valt op dat er in China veel dikke auto’s rijden: bmw’s, mercedessen, audi’s; maar ook brakke scootertjes met hele gezinnen of verkoopvoorraden erop en enorme vrachtwagens met hele bomen of grote metalen pijpen. We hebben nog geen autowasstraten gezien, wat verklaart waarom de meeste auto’s dik onder het stof zitten, en overal op straat klinkt getoeter. De National Geographic-gids van China vermeldt dat er 600 verkeersdoden per dag vallen in China; dit verbaast ons helaas niets, maar gelukkig hebben wij een goede chauffeur. Tijdens de busrit wordt er nog een nieuwe award geïntroduceerd: de hagelslag-award voor de persoon die in het groepsgebeuren iets positiefs bijdraagt. Vandaag krijgt Carine het pakje hagelslag voor haar positiviteit backstage.

 

We hebben weer een prachtig hotel, met een enorme lobby en mooie grote kamers. De badkamer is van de meest luxe snufjes voorzien: we hebben een regendouche, glazen wasbakken, een telefoon naast de wc en de wc zelf is voorzien van een verwarmde wc-bril en een billenwasser. Lunchen doen we in een soort Chinees fastfoodrestaurant, waarbij we allemaal vier kommetjes krijgen met vlees en groente, en een schaal rijst. Vlakbij ons hotel zou het theater zijn, maar het was toch nog wel een kwartier rijden. Het is weer een groot en sfeervol theater: helemaal van hout, met een enorm balkon en twee zijbalkonnen. Super bijzonder dat wij, een koor en band uit Nederland, daar gewoon mogen staan! Extra bijzonder is het dat het voor de eerste keer is dat er in dit theater een groep staat zoals wij; normaal gesproken zijn er alleen optredens van de (Chinese) opera of orkesten. We horen dat er vanavond ook lokale hoge piefen naar ons optreden komen kijken, waaronder de locoburgemeester van de stad, die ervoor heeft gezorgd dat wij hier mogen komen.

 

Het podium wordt opgebouwd en Antoine heeft wel een heel bijzondere plek gekregen: aan de voorkant van het toneel, dat op een gegeven moment naar beneden zakt en een soort orkestbak vormt. Om half 8 begint het concert en gaan we weer knallen. Hoogtepunten zijn de visuals (!!!) die Jaap deze keer wel kan tonen op twee grote schermen aan de zijkant, Daniël die letterlijk in rook op gaat achter zijn drumstel, Gabriella’s Sång die nog nooit zo goed is gegaan, het staande, lachende en klappende publiek bij Legend of the Phoenix, de solo’s van de band, en het oudere echtpaar dat Nienke zo in de houdgreep heeft dat ze niet op tijd terug is voor het einde van Happy. Na de show houden we onze nette kleding aan, want we gaan dineren met de locoburgemeester! Hij is heel enthousiast over ons optreden en vertelt ons dat we weer mogen komen! Het wordt een avond om niet snel te vergeten; we leren de lokale gebruiken zeer goed kennen, wat vooral het rijkelijk vloeien van Chinese, koppige rijstwijn inhoudt. Wij hebben ons redelijk ingehouden omdat we de volgende dagen nog shows moeten geven, maar voor de anderen in ons gezelschap was het maar goed dat het hotel zich naast het restaurant bevond, zodat ze gelijk konden crashen op hun bed.

Zaijian!

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search