Vanuit hotel Wen Hua Yuan, Jiaxing.

Met 17 personen vertrokken we gisteren van Schiphol naar Shanghai. Daar werden we de eerste anderhalf uur alvast goed voorbereid op de warmere temperatuur in Azië (airco kapot, daardoor zo ongeveer 30 graden aan boord). Het vliegtuig bracht ons in euforische stemming. Twee verdiepingen, wifi, bodylotion en eau de toilette in de wc’s, zalm en risotto als diner, onbeperkt muziek, films en spelletjes kiezen met touchscreen, en veel ruimte: Arjan had geen kind meer aan ons. Dit was onmiskenbaar het werk van een rijke oliesjeik.

Zo vlogen wij iets later dan gepland goedgemutst naar Dubai, waar we enkele blikken mochten werpen op wereldreizigers uit alle windstreken, geuren die we niet kenden roken en een drukte als de ochtendspits op Utrecht centraal maar dan om twee uur ’s nachts ervoeren. Vervolgens nog acht uur en 40 minuten naar Shanghai, in zo’n zelfde gigantisch vliegtuig, waar we op de lokale tijden van Shanghai te eten kregen en dus voor onze tijdzone midden in de nacht ontbijt met croissants kregen en om zeven uur ’s ochtends een warme lunch met beef of kip. Heel bijzonder, al die verschillende mensen overal vandaan en ook alle slapende, snurkende en smakkende reizigers in het vliegtuig. Daar konden we vast goed aan wennen.

Aangekomen in Shanghai werden we opgewacht door Lee, een van onze Chinese managers, en staat onze bus al klaar. Daarmee rijden we naar Jiaxing, een stad buiten Shanghai waar morgen ons eerste optreden zal zijn. Wat vooral opvalt hier is dat alles een heel andere geur heeft, zoals Antoine het vandaag bij het uitstappen van het vliegtuig even gauw beschreef: ‘Wat mijn eerste indruk is? Het ruikt hier een beetje naar bakolie.’ En Aranka: ‘Het ruikt naar heel veel opgebrande sterretjes!’ Kortom, er zit hier een luchtje aan.

 

Verder zien we onderweg extreem veel flatgebouwen: flatgebouwen worden hier per 20 gebouwd, het ziet eruit als een soort van ’20 voor de prijs van 18’. En allemaal hetzelfde, een futuristisch gezicht. Daarnaast viel ons op dat de rivier hier op z’n zachtst gezegd iets drukker wordt bevaren dan in Nederland en dat de concentratie van de Chinese restaurants hier iets hoger ligt. Na zo’n reis ben je niet helemaal helder meer. En zo kun je dus zoals Nienke ineens denken: ‘Hee, wat leuk! Een Chinees restaurant!’

Zojuist hebben wij ons hotel verkend, vanaf de tiende verdieping hebben we een prachtig uitzicht over de stad. We onze eerste Chinese maaltijd genuttigd: mét stokjes en we mogen wat dat betreft trots zijn op onze prestatie. Gelukkig konden we wat technieken afkijken bij onze buschauffeur. We houden onze slaap nog even op om een jetlag te voorkomen maar hoe lang dat gaat lukken weten we niet… de ruime tweepersoonsbedden in dit luxe hotel voor ieder van ons lonken. Inmiddels is onze eerste Chinese fan gelokaliseerd terwijl we deze blog schreven; waarschijnlijk zullen nog wel meer foto’s met ons gemaakt moeten worden…

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search