Een doorsneedag van een superster

Het is half zeven ’s ochtends, de start van een supersterrendag. De receptioniste belt om ons wakker te maken en we verschijnen fris en fruitig aan het ontbijt. Het ontbijt is uitgebreid, inclusief enkele westerse versnaperingen (hoera!). Wel lastig smeren die boter, met stokjes. Want messen en vorken, daar wordt niet aan gedacht.

We reisden per trein af naar Dalían, een middelgrote stad (6 miljoen inwoners) aan zee. Onze gids vertelt dat het een relatief jonge stad is, waar Russen Europese bouwstijlen hebben geïntroduceerd. Dit is overal terug te zien, zo vertelt onze kunstexpert Annelee ons dat we een theater in Barokstijl kunnen verwachten.

Vóórdat we het theater in mogen, hebben we enkele uren vrij te besteden. Een aantal van ons gaat op bezoek bij een theewinkel tegenover ons hotel. We verwachtten eigenlijk een theehuis en wilden gewoon wat thee leuten, maar het werd ons al snel duidelijk dat we hier iets moesten kopen. De al te vriendelijke dame liet ons verschillende soorten thee proeven en om haar te bedanken, zongen we ons lied over de enige echte Jasmijnbloem (mo li hua). Hiermee toverden we een enorme glimlach op haar gezicht: een fan erbij! We nodigden haar uit voor onze voorstelling, wat voor een nog grotere glimlach zorgde. Enkelen van de jongens van onze groep wilden zich laten verwennen met een heerlijke massage. Toevallig troffen zij een visitekaartje van een mooie masseuse aan op hun kamer. Een telefoontje later stond er een schaars geklede jongedame voor de deur. De inhoud van haar tasje deed de jongens beseffen dat ze niet enkel een massage hadden geboekt. Na haar duidelijk gemaakt te hebben dat ze echt alleen een massage wilden, kregen ze twee wat oudere dames op bezoek. Helaas te laat, the show must go on!

 

Na de gehele derde verdieping van ons hotel te hebben omgetoverd tot Gwen’s beauty salon, gingen we goed gepoederd op weg naar het theater. En wat voor één! We kwamen een prachtige zaal binnen en laten we vooral niet onze enorme foto vóór de ingang van het theater vergeten. De geluidsmannen waren erg onder de indruk van de kwaliteit van de microfoons à €1000. De zangers en zangeressen, die deze microfoons mochten gebruiken, waren vooral bang dat ze deze zouden laten vallen. Nadat hunk Ruben de zangeressen de fijne kneepjes van het sexy in de camera kijken leerde, begonnen we vol vertrouwen aan de sound check én ’s avonds aan de show.

 

 

We zongen voor een volle zaal, 800 man, die op een enkeling na (denk aan vingers in oren en luide gapen) erg genoten van onze show. Vooral de Chinese liedjes vielen wederom erg in de smaak en voor het eerst ontvingen wij ook luid gejoel bij onze enige echte Nederlandse kraker: Lef! Caroline stelde de band- en vocal group leden fantastisch voor: we schijnen goede koks, ‘natural singers’ en hiphopsterren in onze groep te hebben. Het publiek was het hier blijkbaar mee eens, want ze klapten er hard voor. Na een spetterende Chinese afsluiter van onze show, begonnen we aan de gebruikelijke fotosessie: ofwel dé egoboost! En wat een leuke mensen ontmoetten we hier: er was een man die graag Nederlandse teksten van liedjes wilde leren, een meeeeeeegaschattig jongetje die menig vrouwenhart stal en een groep mariniers die graag met ons op de foto wilde. Opvallend is het dat we na afloop relatief weinig complimenten krijgen over onze persoonlijke prestaties en niet worden aangesproken over die ene solo of die ene act. Men lijkt hier de groep toch echt als een geheel te zien en dat is eigenlijk wel heel erg mooi.

 

Een heerlijke dag met een fantastische show, morgen begint onze dag weer om 5.00 uur met een wake-up call. We kijken ernaar uit!

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search